De Week Draait Door met Amice Floris #3: “Ik stem niet automatisch op de VVD, ‘omdat dat zo hoort'”

Voor de nieuwe columnreeks De Week Draait Door met Amice Floris laat Pure Luxe-founder Floris Wyers zijn licht schijnen op alles wat hem die week heeft beziggehouden. Van opvallende gebeurtenissen in de wereld van luxe en ondernemen tot nieuws dat hem simpelweg niet loslaat. Met dit keer: de gemeenteraadsverkiezingen.

“Deze week waren de gemeenteraadsverkiezingen. En voor mij was dat deze keer toch net even anders dan anders. Ik stemde namelijk voor het eerst in Laren, waar ik inmiddels woon. En wie hier wel eens naar de lokale politiek heeft gekeken, weet: dat is een compleet andere wereld dan in de grote stad.

Geen GroenLinks-PvdA, geen Forum voor Democratie, geen landelijke partijen die je normaal gesproken automatisch tegenkomt op het stembiljet. Hier heet het ineens Laren Behoud, Liberaal Laren, Groen Laren, en ergens daartussen nog D66 en het CDA. Het voelt bijna alsof je opnieuw moet leren stemmen.

Dus ja, dan zit ik daar. Met dat lijstje. En dan denk ik: waar staan deze partijen eigenlijk precies voor? Wat willen ze nou écht? Het is minder overzichtelijk dan je zou hopen. Minder uitgesproken ook. Alsof alles net iets vriendelijker, iets lokaler, iets minder ideologisch is.

En eerlijk gezegd: ik ben niet iemand die automatisch maar op de VVD stemt, omdat dat “nu eenmaal zo hoort” in een plaats als deze. Dus ik probeer me er toch in te verdiepen. Al merk ik tegelijkertijd dat het lastig is om dezelfde betrokkenheid te voelen als bij landelijke politiek. Het blijft toch dichter bij huis, letterlijk en figuurlijk.

Maar terwijl ik zo naar dat stembiljet kijk, besef ik me ook iets anders. Iets wat hier in het Gooi misschien nog wel sterker speelt dan elders: de rol van de ondernemer. Want laten we eerlijk zijn: er wordt vaak makkelijk gedaan over “de rijke villabewoner” of “de man met de dure auto”. Alsof dat vanzelf is komen aanwaaien. Alsof het geluk is, of een kwestie van een beetje slim beleggen.

Maar de werkelijkheid is meestal een stuk minder romantisch. De ondernemer hier in het Gooi, en dat zijn er nogal wat, heeft er vaak dertig, veertig jaar over gedaan om te komen waar hij of zij nu is. Tachtig uur per week werken. Risico’s nemen. Vallen en weer opstaan. Nog een keer proberen. En nog een keer. Tot het uiteindelijk lukt.

En ja, dan komt er misschien een mooi huis. Een fijne auto. Alles wat daarbij hoort. Maar dat is zelden het beginpunt, het is het resultaat.

Dus terwijl ik daar sta, met mijn eerste stem in Laren, denk ik: misschien gaat deze verkiezing voor mij niet alleen over lokale standpunten of partijprogramma’s. Maar ook over erkenning. Voor de mensen die hier hun bedrijf hebben opgebouwd. Die werkgelegenheid creëren. Die risico’s nemen waar anderen dat niet doen.

Ergens voelt het toch belangrijk om dat ook eens te zeggen. Want achter veel van die mooie gevels schuilt vooral één ding: heel hard werken.”