De Week Draait Door met Amice Floris: “Moet je soms gewoon je ego loslaten?”

Voor de columnreeks De Week Draait Door met Amice Floris laat Pure Luxe-founder Floris Wyers zijn licht schijnen op alles wat hem die week heeft beziggehouden. Van opvallende gebeurtenissen in de wereld van luxe en ondernemen tot nieuws dat hem simpelweg niet loslaat. Met deze keer de prangende vraag: moet je soms gewoon je ego loslaten?

“Ik reed tot vorige week in een dikke en dure BMW i7. Een enorme auto, wel volledig elektrisch trouwens, van vijf en een halve meter lang, waarvan alleen al de verzekering en wegenbelasting zo’n € 6.000 per jaar kosten. En om eerlijk te zijn: die auto stond vooral voor de deur, want ik blijk eigenlijk helemaal niet zoveel kilometers te maken. Daarnaast zitten de meeste mensen die zo’n auto hebben achterin en laten zich rijden. En dat doe ik alleen als ik gedronken heb. Misschien was het ook wel een beetje een ego-auto. Je kent het wel: Floris heeft ook een dikke auto. Er zat zelfs een prachtige, dure wrap op van € 6.950,-.

Maar goed, cash is king. Ik kreeg een heel mooi aanbod en heb besloten de BMW te verkopen. Het geld laat ik voorlopig lekker op de rekening staan. Deze zomer redden we ons prima met de Mini Countryman die we thuis ook nog hebben staan. Die gebruiken we wanneer nodig, dus echt zonder auto zitten we niet.

Toch wil ome Floris uiteindelijk natuurlijk weer iets voor de deur hebben staan. Ik ben me daarom rustig aan het oriënteren. Het voordeel is dat ik niets hoef in te ruilen. Cash is king, dus alle dealers mogen hun scherpste prijs voor me uit de kast trekken.

De vraag is alleen: ga ik weer voor iets groots, duurs en indrukwekkends? Ik heb al jaren een zwak voor een Bentley. Mooie Jaguars vind ik ook fantastisch. Maar ik vraag me af of ik dat ego niet gewoon een beetje moet loslaten.

Onlangs reed ik namelijk proef in een Alpine A290. Eigenlijk is dat een Renault 5, maar dan de sportieve en luxere uitvoering. Voor mensen van mijn generatie is de Renault 5 natuurlijk een iconische auto uit de jaren tachtig en negentig. Renault heeft dat model nieuw leven ingeblazen en ik moet zeggen: dat hebben ze bijzonder goed gedaan.

Ik ben niet per se een Renault-man, maar Alpine is voor Renault wat Lexus is voor Toyota en Infiniti voor Nissan. Een luxer en sportiever label. En eerlijk gezegd vond ik die elektrische Alpine ontzettend leuk. Hij is licht, snel, compleet uitgerust en rijdt verrassend goed.

Dat brengt me bij de kern van deze column: moet je soms gewoon je ego loslaten? Ik heb een mooi huis, er staat een auto voor de deur en in Nederland kun je toch bijna nergens echt hard rijden. Natuurlijk blijf ik een zwak houden voor achtcilinders, Bentleys en Jaguars. Maar de running costs van dat soort auto’s zijn gigantisch.

Koop ik een Alpine, dan heb ik de komende jaren garantie, zijn de gebruikskosten laag en is elektriciteit nog altijd goedkoper dan benzine. Bovendien kost zo’n auto nieuw ongeveer een kwart van wat die BMW ooit kostte.

Misschien zit daar wel de les: soms hoeft het niet steeds groter, duurder of indrukwekkender te zijn. Soms is het gewoon goed om tevreden te zijn met wat je hebt, en daar volop van te genieten en het ego dus ook een (beetje) los te laten.”